‎"Sen mi bakıyorsun ağacı göremiyorum"

Mantolu Kürk

“Berlin’de yalnızsınız değil mi?” dedi.

“Ne gibi?” 

“Yani… Yalnız işte… Kimsesiz… Ruhen yalnız… Nasıl söyleyeyim… Öyle bir haliniz var ki…”

 “Anlıyorum anlıyorum… Tamamen yalnızım.. Ama Berlin’de değil… Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri!”

 “Ben de yalnızım…” dedi. Bu sefer benim ellerimi kendi avuçlarının içine alarak:

 “Boğulacak kadar yalnızım…” diye devam etti “hasta bir köpek kadar yalnız…”

"Ona kötü bir şey olsun istedim.
  Bana aşık olsun istedim."

“Biz ki zamanı tırnak içine alıp yaşadık
(İsteğin bulanık kıyısında).
Bundan değil midir bizim aşkımızda
Sürekli bir akşam hüznü vardır.”

"Evet önümüz bahardır biliyorum
Leylaklar açacak biliyorum
Kiraz da çıkacak yakında
İyi şeyler söylemek de gerek biliyorum
Sevgilim güzelim birtanem biliyorum da
Şimdilik bağışla."

Bir nedeni yok gülmezliğimin
belki akşama bir şey kalmaz.

Akşamım Ben

1. akşamım ben
(kirpiğinden tam öperken)

2. senin gövden yeni süren çayırlar mıdır
(eğildim öyle buldum)

3. bakardım su altındaki ovalardır göğsün
(bakardım suyun sağ eli)

4. akşamım ben.
(ağzının ipek terkisinde)