Siyah Beyaz

 Beni dünyadan ötelere götürdün
 Kollarımı bağladın dur dedin
 Tuz kokan geceler dur dedi
 Durdum bekliyorum, gelme
 Ay aydınlık gece kara
 Gözlerimin ardında karanlık ölesiye
 Canlı ve cansız ne varsa sımsıkı
 Bu saat daha yakın daha el ele
 Şimdi yalnızlığımdan utanıyorum
 Durdum bekliyorum, gelme
 Bunu ta başından biliyordun
 Bir gün buralarda sonuncu kalışım olacaktı
 Ellerinin bir anlık şeklini tutacağım
 Bozkırdan günün son treni geçecek 
 Ben her şeye ardından bakacağım 
 Bunu ta başından biliyorum 
 Durdum bekliyorum, gelme 
 Artık ne sen konuşmalısın ne başkası
 Yaşamak adına geçtik bütün değerleri
 Beyazın en orta yerinde duydu yürek
 Bu rüzgâr tutmaz insanı uzun boylu
 Bu rüzgâr serseri
 Şimdi kavramların ve cümle rüzgârların dışında
 Durdum bekliyorum, gelme

Yorgun Sevi

susarak, iki komşu gibi güne değerek
asıl söyleneceklerin üstünden aşarak
sevdiğim
ayrı ayrı uzakta, yanyana

birbirimizi derinden gözlediğimiz yazlarda
ve üstünkörü baktığımız kentlerde
güllerin güllerimiz
hüzünlerimse hüzünlerimiz değil

bir deli kuzgun gibiyim yaşlı teleğimle
göğü siliyorum duraksamadan
yorgunluktan değil, öyle sanıyorum
yalnızlıktandır
hızla dökülüyor tüyüm teleğim

orda öyle aramızda soluyor işte
ayrı ayrı uzakta, yanyana
hangi yangın, hangi deprem becerebilir?